پشت كوه قاف

" برای مادرم که مدام ما را به نماز خواندن فرا میخواند و ما تنبلی می کردیم و این هم دلیل آنهمه تنبلی! به باد آنروزها که مادربزرگم زنده و سرحال بود و در اولین فرصت حتی از خوزستان به زیارتش به ده می رفتیم!" - من نامازیم اوخودوم! - هاردا؟ - اورداکی... يئل، تکبیرینی یایلاغدا دئمیشدی، اوردا "قیلان قوشو...

روزگارانی بر این دیار گذشت و مردمانی از پهنه این دیار، دامن کشان گذشتند که یاد آن ایام و آن روزگاران و آن مردمان، همیشه مرا با آهی همراه است حاکی از بی اعتباری هر آنچه معتبرش می دانیم و برای من، اعتبار مردمان و ارج نهادن بر اصالت نوع بشر، که این بشر، گرچه خود گذراست، شیرین ترین و عالی ترین تحفه هستی است و صاحب کمال و معرفت و گاهی شیطنت و البته گاه بیگاه رذالت و این صفت واپسین را البته خیلیها بیشتر در خور دقت و توجه دیده اند. آن روزگاران و این دیار، شاید اندکی بوی شعر بدهند؛ ولی مگر نه این است که روزگار کودکی و عطر دل انگیز یک زادگاه چهارفصل خوش بهار بد زم...

متاسفانه در پی ایجاد مشکل برای بلاگفا در چند ماه پیش، این سایت با بکاپهای قبلی اش بالا آمد و بسیاری از نوشته های بنده که فقط در این سایت ذخیره شده بودند و نیز نظرات خوانندگان عزیز از دست رفت. لذا از همه دوستان پوزش می طلبم و از مسئولان سایت خواهشمندم پاسخی قانع کننده به اینجانب بدهند....

دوباره نوروز فرا خواهد رسید و برزگرانت "پرگند" خواهند کرد خاک حاصلخیزت را و کودکانت به جستجوی خاکهای بیرون زده از برف خواهند رفت به جستجوی قراولان بهار "چیگدم" های دو پر و سه پر و پونه های "ترچیگ" جویبارهای زلال آنروزها آیا خاک تو بوسه گاه قدمهای من خواهد بود؟ آیا "کاکا فرخ" بار دیگر جار خواهد زد به دعوت برای کنفرانس سالیانه حمام ده در چهاردیواری مسجد بی گلدسته و بی گنبد؟ تا آنروز که به یقین هیچگاه نخواهد آمد هیچکس نیز نوشته های فرزندت را به نگاهی تلنگری نخواهد زد تا آنروز که دیگر هیچگاه نخواهد آمد در آخر چلله بزرگ هیچ "کورد"ی به ستیغ کوه نخواهد رفت...